Zussen

Renske is mijn zus. Zij is 45, ik ben 49, maar die getallen zeggen eigenlijk niets over de werkelijke essentie van onze band: zij is simpelweg mijn beste vriendin. Al jaren lopen we samen door het leven. Soms echt letterlijk zij aan zij, en soms die paar kilometer van elkaar verwijderd, zij in Berkel-Enschot en ik in Goirle. Hoewel we praktisch buren zijn, lopen we vaak ieder onze eigen route, maar blijven we het hele uur met elkaar verbonden via de telefoon, pratend over alles en over helemaal niets.

Onze dagen beginnen steevast rond  zes uur/ half zeven in de ochtend, wanneer ik haar een spraakbericht stuur dat altijd begint met die vertrouwde woorden: "He sis." En daar wordt het verschil tussen ons pijnlijk duidelijk. Terwijl ik de 50 nu toch echt gevaarlijk dicht aantik en blijkbaar officieel in de fase ben beland van de eindeloze voiceberichten, blijft Renske met haar 45 jaar stug en 'lekker vlot' alles terugtypen. Ik praat, zij typt; blijkbaar is dat de dynamiek waarin we elkaar adviseren, motiveren en de wereld relativeren.

We zijn zo op elkaar afgestemd dat we vaak onbewust dezelfde kleding kopen, hetzelfde eten bestellen of precies hetzelfde drankje uitkiezen, niet omdat het zo afgesproken is, maar omdat onze smaken en zielen naadloos in elkaar overvloeien. Die verbondenheid gaat bij Renske zelfs zo diep dat ze het woord "sis" in mijn eigen handschrift als tattoo heeft laten zetten een gebaar dat me nog steeds raakt. En hoewel ik zelf absoluut geen "tattoo-mens" ben, moet ik eerlijk bekennen dat zij, door alles wat ze onvoorwaardelijk voor mij doet, eigenlijk wel heeft verdiend dat ik er ook een laat zetten (met een hele dikke knipoog natuurlijk, want de gedachte alleen al is voor mij een enorme stap).

Na het werk bellen we vaak vanuit de auto om stoom af te blazen, de dag door te nemen of samen onbedaarlijk te lachen en soms is het ook gewoon goed om samen te zwijgen als dat nodig is. We staan voor elkaar klaar zonder dat daar ooit uitleg of voorwaarden bij komen kijken. Toen ik vertelde dat ik de uitdaging van de 42 kilometer wilde aangaan, was er dan ook geen spoor van twijfel bij haar te bekennen; het enige wat ze zei was: "Oké sis. Doen we." Dat is wie Renske is, en dat is wat wij samen zijn. We lopen niet omdat het altijd makkelijk is, maar juist omdat we elkaar dragen op de momenten dat het leven loodzwaar wordt.